Altijd ben ik eerlijk tegen jou
maar jij trekt meteen je eigen conclusie
de kans om iets te zeggen krijg ik niet
en jij zoekt altijd meteen weer ruzie

Al ben ik jou nog zo moe en zat
geen slecht woord zou ik over jou zeggen
ik heb je lief, zo erg lief
zonder dat ik jou iets wil opleggen

Zie je dan niet, de grond
die jij onder mijn voeten wegslaat
het verdriet wat jij mij doet,
het maakt mij zo ontzettend kwaad

Jij brengt mij in diepe grote tranen
en je doet mij weer zo heel veel pijn
snap jij het dan niet, zie je het dan niet
dat ik alleen maar lief voor jou wil zijn

Ik wil je niet weer laten gaan
Omdat jij bang bent voor de angst
De jacht heb ik allang gesloten
Want jij bent mijn beste vangst

Ik vrees voor alle dagen
Nog meer dan dat jij denkt
Maar ik hou zielsveel van jou
En het gevoel wat jij mij schenkt

Wees samen bang met mij
En vecht met iedere traan
Wat je ook doet, waar je ook bent
Jou laat ik nooit meer gaan

hoeveel woorden heeft een mens nodig
om te laten weten wat er wordt gevoeld
maar zodra de woorden verkeerd overkomen
en er niet wordt begrepen wat er wordt bedoeld

welk woord zou dan het juiste zijn?

moet er worden verteld in kleuren of in geuren?
moet het met lawaai door te slaan met deuren?
of in gebarentaal wild bewegend vol drift?
of geschreven worden in onleesbaar geheimschrift?

Bestaat er een woord dat alles goed zou maken
een simpel woord die nog nooit is geschreven
of misschien kunnen we een bestaand woord
een hele nieuwe betekenis geven…

Hoe dan ook, er bestaan veel manieren
om te zeggen van hoeveel of van hoezeer
al maak ik van één zin een simpel woord:
ikmisjeiederedagsteedseenbeetjemeer

Zou jij mij dan op mijn woord geloven?

Of moet ik het vertellen in kleuren én in geuren?
helpt het beter als ik nog harder sla met deuren?
of vertel ik het in gebarentaal wild bewegend vol drift?
of moet ik iets bedenken in onleesbaar geheimschrift?

als ik je hoor praten
ga ik op in je verhalen
bij ieder woord die je zegt
zie ik je ogen mooier stralen

Als je vermoeid bent van de dag
en je ogen vallen langzaam dicht
zie ik je lachen en hoor je mompelen
dan krijg jij alsnog de ruimte verlicht

en dan val je in diepe slaap
door een lange dag uitgeblust
maar diep in je grootste dromen
stroom je nog over van levenslust

Daarom.

Alles wat ik had kunnen zijn
werd buitengesloten zonder pardon
ik mocht, maar dan alleen op jouw manier
‘t maakte van mijn warme hart ruw karton

Ik moet jou maar gewoon vertrouwen
maar jij zegt dat ik dat niet doe
ik probeer, maar je ramt me steeds neer
wat ik vind doet er bij jou niet toe

Weer droog ik mijn tranen zelf zoals altijd
steeds de tranen die ik niet genoeg verdien
ik wil je vertrouwen, maar vertel mij hoe
want ik kan door de bomen het bos niet meer zien

Tijdens het opruimen van al het geluk hoorde ik uit de speakers van mijn radio een man zeggen: “”Ik ben nu 38 en ik heb tot nu toe alle kansen gehad om alles weer recht te breien…”
En ik denk; ik ben iets jonger en ik heb nu al zo veel steken laten vallen dat breien toch weinig zin meer heeft, ik moet die troep gewoon eens een keer op gaan ruimen.

Na alle scherven een plekje gegeven te hebben in mijn overvolle vuilnisbak loop ik mijn woonkamer in en kijk nog eens goed om mij heen, ik verbaas me en bewonder. Ik ben blij dat ik er ben, en jij bij mij in de buurt. Ik hoef nog maar een paar meter te lopen.

Ik besluit om toch nog even te gaan zitten en genieten van het moment dat er bijna aan komt. Ik hou van bijna.
Maar ineens slaat mij de angst toe. Ik ben boos. Soms ben ik vaak boos, soms ben ik te vaak boos, maar meestal ben ik vaak te boos. Op jou. Meestal omdat jij iets doet waar ik niet blij van word. Of omdat je net die ene verkeerde opmerking maakt. Of omdat je weer eens hebt gelogen. Maar vaker omdat je zo onmogelijk bent.

Maar nu ben ik boos van angst, omdat ik eigenlijk wel weet wat mij te wachten staat. Zoals series op tv zich herhalen, herhalen wij alles vaker. Ik weet dat dat ene moment weer komt dat er weer een moment gaat aankomen dat ik één keer te veel een te verkeerde beslissing ga nemen, of één keer te veel op mijn gevoel zal vertrouwen, of misschien juist die ene keer te weinig.

Dat er een moment aanbreekt dat ik jou mijn rug toe keer en jij dan zal vertekken om nooit meer terug te komen. Dat ik die ene keer te hard roep dat ik makkelijk zonder jou kan. Of anders één keer te veel de ogen uit mijn kop huil, om jou.

Angst ligt uitgespreid over de vloer waar net nog de scherven van geluk lagen. Misschien ben ik wel helemaal niet bang dat ik jou ‘te veel’, maar jou juist die ene keer ‘te weinig’ doe. Dat ik jou één keer te veel vergeet omdat ik één keer te weinig aan je dacht. Je één keer vergeet te zeggen dat ik, hoe jij, hoe mooi, hoe ik toch niet zonder.
Maar jij zal mij niet tegenhouden, jij zal niet zeggen dat dit het is, wanneer ik ‘te veel’ of juist ‘te weinig’. Het maakt jou eigenlijk niks uit, en dat is misschien nog wel het meest wat mij beangstigst van alles; dat jij, nog steeds, ‘niet genoeg van mij’. Hoevaak ik jou ook vraag om mij tegen te houden, het zal nooit genoeg worden. Ik denk dat ik ‘te veel van jou’.

Ik ben weer terug op aarde en sta op. Ik moet echt naar je toe, om je te vertellen ‘dat ik’.

Zo zachtjes mogelijk loop ik naar mijn bed dat opeens van ons lijkt te zijn. Ik kleed mij uit, kruip dicht tegen je aan en kijk naar de schouder die nog net boven het dekbed uitsteekt.
Ik kus je schouder dat nog naar zeep ruikt, en jij slaapt door.
Ik wilde je vertellen van alle keren dat het me spijt.
Van dat ik, ik jou, te veel, te mooi… Maar de woorden die ik je zachtjes met stil verdriet wilde uitspreken komen niet. Het enige wat ik zeggen kon was: “ik hou van jou.”
En wie weet, morgen, geef jij eindelijk toe, jij ook van mij.

Hoe meer hoe beter.

ik vind je prachtig, maar dat wist je al
je wispelturigheid wat ik soms niet aankan
was vervlogen bij het aanblik in de nacht
nu was je zo puur, je glom er helemaal van

ik kreeg kippenvel bij het geluid wat je maakte
maar dat maakte mij toen niets meer uit
want slapend greep je mijn hand vast
mompelde iets en snurkte nog eens luid

als een kind zo puur, en je ziel weer zuiver
ik voelde dat je vanaf nu weer eerlijk zou zijn
het is goed zo lief, en meer hoef ik ook niet
je mag nog even blijven, ik doe je geen pijn

jij bent mijn mineur
het langste in zijn soort
jij bent de sterkste brug
en mijn beste akkoord

jij bent een sequens
die zich steeds herhaald
jij bent de liedtekst
die niet hoeft worden vertaalt

Al lopen onze melodieën uiteen
en kan het soms uit toon zijn
stop het lied dan niet lief,
wees dan het mooiste refrein

jij was mijn gebed zonder einde
een lied dat door blijft galmen
een glimlach van een gebroken hart
jij was de gene die mij in kon palmen

ik hield er van als ik bij jou was
ik dacht je mooier; zo lief, zo fijn
een gezelschap wat ik niet graag miste
maar zo mooi zal het nooit kunnen zijn

met soms een traan van pijn
maar ook met een flauwe lach
dacht ik dat ik dingen kon zien
die een ander nooit eerder in jou zag

maar je bestaat uit te veel personen
die geen van allen kunnen kiezen
ik moet weg bij jou, heel ver weg
voordat ik mezelf erin zal verliezen