Lindsay's gedichten

Je vult je glas met tranen
een hoop liefdesverdriet
10 glazen later, starend
je begrijpt het nog niet

De vragen in je hoofd
haar hand op jouw been
je voelt haar nog steeds
maar je zit daar alleen

Je twijfelt over alles
je bent in alle staten
zou zij het zelfde voelen
of heeft ze niks in de gaten

Zou zij…alles wat ze deed
was dat wel de waarheid
alle aandacht die jij gaf
is dat nu echt verloren tijd

Nooit zal je je hart weer geven
je voelt je een verloren man
ze heeft iets kapot gemaakt
wat alleen drank goedmaken kan

Je neemt nog maar een glas
niet wetend dat ze aan je denkt
terwijl zij, op dat moment
ook nog een glas vol schenkt

(nog geen beoordelingen)

het is koud in mijn bed
lig me stierlijk te vervelen
ik denk dat ik je op ga bellen
of je bij mij komt spelen

tegen wat beweging
heb ik geen bezwaar
het mag niet te snel zijn
anders zijn we zo snel klaar

ik voel de warmte van je lichaam
terwijl je er nog niet eens bent
ik lig nu al te fantaseren
hoe je mij straks verwend

dat ik mag liggen naast jou
in mijn éénpersoons bed
mijn hoofd ligt op je borst
we zijn een slapend duet

ik ben moe maar voldaan
zeg ik zachtjes door de telefoon
om je te gaan vertellen
dat ik deze nacht over jou droom

© lindsay

(nog geen beoordelingen)

Wat een rare champignon
kan je die echt eten?
gatver, een hap tuinaarde
oh, ik heb er al zes opgegeten

Goed, waar zit ik op te wachten
ik voel het al, een geweldige trip
ooit was ik saai en wist ik wat moest
maar nu ben ik ontzettend hip

Bruin is best een interessante kleur
en een cilinder is een mooie vorm
hé zeg, die gekke neus van jou
die is eigenlijk wel heel enorm

Lopen…kruipen gaat al moeilijk
ja hallo, ben ook geen achttien meer
Bonk! De muren zijn echt van rubber
want die bult doet echt geen zeer

Oke, ik wil terug naar de realiteit
dit feest duurt mij iets te lang
van die honderd deuren die ik zie
welke is daarvan nu de uitgang?

© lindsay

(1 x beoordeeld, gemiddelde: 3 van de 5)

En dat doet ik steeds weer

Oh, wat vond je me weer geweldig!
ik durfde weer geen nee te zeggen
je straalt het uit, de huichelaar
maar ik kon m’n grens niet verleggen

Altijd vind ik alles prima
zeg ik dat ik het wel even doe
loop ik me weer uit te sloven
wat ben ik ook een domme koe

Voor jou is het vanzelf sprekend
loop met ‘t gemak over mij heen
ben ik weer zo verschrikkelijk aardig
maar eindig ik altijd weer alleen

Ik ben maar een simpel iemand
naïef, met een beetje verstand
die gebruikt wordt wanneer ze nodig is
voor de rest moet ik aan de kant

Ik heb me weer laten gebruiken
dat denk ik altijd achteraf
waar vind ik de tussenweg
of is dit gewoon mijn straf…

(2 x beoordeeld, gemiddelde: 5 van de 5)