Lindsay's gedichten

Het is genoeg geweest
ik wil niet meer die tranen
die zich via mijn wangen
een lange weg banen

Alle gedachten die ik heb
wil ik niets meer van weten
ik wil ‘t liefst mijn ogen sluiten
en jou helemaal doen vergeten

Maar zodra ik de slaap vat
komen weer die lange dromen
het spijt me, vergeef het me
maar ik kan er niet aan ontkomen

Je bent nog steeds niet echt dood
want ik ben nog geen dag vergeten
jij zoent mij wakker in de ochtend
al zal jij dat nooit komen te weten

Even sluit ik mijn ogen en zie jou weer
voel hoe jij mij zo gelukkig kon maken
nooit is er weer zo’n iemand geweest
die dat plekje in mijn hart kon raken

Ik huil sinds jij weg bent, nog altijd
’s ochtends wil ik niet meer wakker zijn
want dat jij nooit meer naast mij ligt
doet mij nog iedere dag te veel pijn

Ooit blaas ik ook mijn laatste adem
en dan mag ik eindelijk bij je komen
ik hoop dat ik je dan kan vast houden
dat is zoveel beter dan in mijn dromen

Mijn handen zoeken je hals
krachtig pak ik je bij je strot
en fluister te lief in je oor;
ik maak je helemaal kapot

Je wangen kleuren blauw
en je lippen bijna paars
ik zie je uitpuilende ogen
de zuurstof is nog schaars

Ik lees de paniek van je gezicht
jouw hand trekt aan mijn haar
ik fluister weer in jouw oor:
mijn lief, wat een mooi gebaar

Je probeert te schreeuwen
maar ik hoor alleen gepiep
ik kon nog maar net verstaan
dat jij om je moeder riep…

stilte, ik sluit jouw ogen
en laat je alleen in de nacht
ik geef je een laatste groet;
slaap zacht m’n lief, slaap zacht.