Soms raak ik je aan zonder te voelen
Je vraagt naar mijn liefde
maar je blijft op afstand staan
ik mag wel kijken, maar niets zien
soms wil je dat ik blijf, soms moet ik gaan
en al zou ik zeggen, zo vaak;
ik ben hier niet om te wezen,
maar ik ben hier om er te zijn
je kunt het in mijn ogen lezen
mijn hoofd is vol van het denken
mijn knieën beginnen pijn te doen
het blijft een slot zonder een einde
maar steeds komt er een ‘en toen’
je praat met duizend waarheden
waaraan ik weer mijn tijd verspil
je neemt steeds zonder iets te geven
terwijl ik gewoon van je houden wil
©lindsay



