Vroeger vond ik alles wat met taal en spelling te maken had niet leuk. Ik was er niet goed in, maakte veel schrijffouten, lezen ging ook rot (ben ik nog steeds heel goed in als ik niet op let) en kreeg in groep 5 (voor de bejaarden onder ons: de 3e klas) de stempel “Dyslectisch”. Nou houd ik zelf niet van stempels dus ik vind mij zelf dus ook geen dyslecticus, ik had gewoon de gave om de meest idiote woorden de schrijven, en tevens te formuleren terwijl ik aan het lezen was.
En als na zo’n dyslexie-test blijkt dat de leerkracht jouw naam 3 keer fout heeft geschreven, vraag je je toch wel af wie nou het grootste probleem heeft haha.
Hardop lezen zal nooit mijn sterkste punt worden, and who care’s!
Schrijven daarentegen, vond ik om een of andere reden wel leuker worden. Ik vond het steeds leuker om mijn gedachten in rijmvorm op te schrijven.
Nooit zal ik een literaire schrijfster worden die menig mens doet verbazen om mijn schrijfkunsten.
U zou eens moeten weten hoeveel kritiek op mijn “schrijftechniek” heb gekregen. Of ik daar mee zit? Wel nee. Goed bedoelde adviezen zal ik nooit in de wind slaan, maar ik ben erachter gekomen dat de mensen met de grootst mogelijke afkrakende kritiek, de zelfde mensen zijn die zo arrogant en zelfvoldaan zijn dat ze eigenlijk gewoon geen leven hebben (al zullen ze dat nooit toegeven), ik luister liever naar mijn eigen gevoel dan dat ik let op mijn “schrijftechniek” (moet ook eerlijk zeggen dat ik geen idee heb wat “schrijftechniek” nou toch moet inhouden).
Daarnaast kreeg ik wel hele leuke en lieve reacties op mijn schrijfsels, en dat blijf leuk om die te krijgen. Mede daardoor ben ik ook verder gegaan met schrijven. Hierdoor is mijn gedichtensite site ook ontstaan. En daar bedank ik natuurlijk iedereen voor!
Mocht u nog nieuwsgierigheid hebben over wat ik nou toch voor de rest in mijn leven uitspook behalve een beetje rijmelarij produceren, verwijs ik u naar mijn weblog: Misslinz Online. Hier kunt u uw hart ophalen.
“Goed bedoelde adviezen zal ik nooit in de wind slaan, maar ik ben er achter gekomen dat de mensen met de grootst mogelijke afkrakende kritiek, de zelfde mensen zijn die zo arrogant en zelfvoldaan zijn dat ze eigenlijk gewoon geen leven hebben (al zullen ze dat nooit toegeven), ik luister liever naar mijn eigen gevoel dan dat ik let op mijn “schrijftechniek” (moet ook eerlijk zeggen dat ik geen idee heb wat “schrijftechniek” nou toch moet inhouden)..”
A kindred spirit, wat grappig. Meid, je hebt groot gelijk. Voor mij is het ook gewoon een uitlaatklep die helpt bij het verwerken van emotie (net zoals improviseren op de piano, dat gaat ook niet “zoals het hoort”).
Bij lettertempel.nl vinden ze mijn gedichten van te laag niveau, bij gedichten-freaks.nl maakt het niet veel uit, maar als ik af en toe wat achter laat na een kopje koffie in een koffietentje, dan krijg ik soms toch nog leuke reacties per SMS, so who cares indeed.
Blijf vooral doorgaan met je mooie woorden, want ook het herkenbaar en vooral toegankelijk houden van emoties en gedichten is een kunst op zich waar menig “literair” poeet nog een puntje van zijn pen aan zou kunnen zuigen, maar dat is mijn mening. Ook ik houd niet van het hoogdravend poetische, er moet voor mij emotie in zitten of deze in ieder geval bij mij teweeg brengen. Doet een schrijfsel dat, zweverig of down to earth, dat maakt dan niet uit, zoang het maar ontroert of herkenning geeft, dan is het een werk dat ik bijzonder kan waarderen in de roes van alledag.
Ga zo door!
Groet,
Werner de koffieleut