Lindsay's gedichten

Zou je ooit nog terug willen komen?
Blijf dan. Nee, blijf toch maar weg.
Ik wil je. Ik wil je niet meer zien.
Voordat ik m’n hart in je handen leg.

Ik mis je. Met ieder woord, ik mis je echt.
Mis jij mij ook? Nee, jij mist mij zeker niet.
Het maakt jou niks uit, sluit je ogen maar.
Want waar ik mee zit is niet jouw verdriet.

Ik hoor je hardop lachen in mijn hoofd.
Zie jouw ogen die de mijne vermijden.
Ik hoor jouw stem die mij de dingen zei,
waarmee je me later zou gaan misleiden

Als ik weer aan je denk, dan lach ik je uit.
Gewoon omdat jij dat meer waard bent
dan al mijn tranen om jou te laten vloeien.
Genoeg gehuild. Jij hebt mij nooit gekend.

En toch, ik mis je nog.

©lindsay

(nog geen beoordelingen)

Bij iedere gedachten aan jou
voel ik weer hoe rot het is
niemand kan die leegte opvullen
weet dat ik je iedere dag nog mis

Soms vergeet ik dat je er niet meer bent
ik zou je dan zo weer op willen bellen
of even snel naar je toe op de fiets
ik heb je altijd nog zoveel te vertellen

Gewoon nog even met je praten
over nieuwe mensen die ik heb ontmoet
of van jouw kant te kunnen horen;
Met mij gaat alles goed

Of als ik het niet meer zie zitten
dat ik bij jou uit kon huilen
ik hoefde dan niks te zeggen
mocht altijd komen schuilen

Ik vraag me wel eens af
waarom dit soort dingen gebeuren
zegt niet dat het zo had moeten zijn
want dan zou ik niet zo treuren

Als een onzinkbaar schip kan zinken
waarom ben jij hier dan niet meer
om mij even te komen troosten
want mijn hart doet nu zo’n zeer

(1 x beoordeeld, gemiddelde: 5 van de 5)

We waren laat in de avond in het ziekenhuis, ik en een goede vriend.
Ik liep achter hem aan, want hij lag daar, op een brancard.
Een paar uur later lag hij in een bed in een kamertje, langzaam te sterven. ‘Doet het pijn?’ vroeg ik nog.
‘Och,’ zegt hij, ‘wat is pijn?’
Ik weet niet eens waarom ik het vroeg, maar hij lag er zo vredig bij.
Eigenlijk leek hij toch een soort van blij, misschien omdat hij zich zo rustig gedroeg.
Ik vroeg hem wat zijn mooiste herinnering was.
Hij vertelde me iets over zijn verleden en dat dat niet zo bijzonder was als dat hij eerst dacht te weten.
Wat zijn mooiste herinnering was, is hij prompt vergeten.
Hij vroeg me of ik dat erg vond. Ik vertelde hem dat het niet belangrijk was. Dat vond hij fijn.
Wel kon ik aan zijn ogen zien dat hij nooit eerder zo had geleden.
Ik hield zijn hand vast. Ook dat weet ik niet eens waarom.
Mijn gevoel zei voor het eerst dat ik me ergens aan vast moest houden.
Ook al voelde het nog zo stom.
‘Het geeft niet,’ zei hij op zijn beurt. ‘Ik ben blij dat je hier bij mij bent.’
‘Er is zoveel ik korte tijd gebeurd, terwijl je me nog maar net kent,’ zeiden we tegelijk.
Ik hield zijn hand nog steviger vast. Mijn knokkels begonnen wit te worden.
Ik moest huilen, het ging me te snel. Ik dacht aan wat we meegemaakt hadden.
Besefte ik zijn te vroeg komende dood al wel?
Hij droogde mijn tranen, ik mocht niet van hem huilen en ik mocht niet om hem huilen.
Maar wat kan ik anders als hij daar zo machteloos ligt.
En ik zo het ziekenhuis uit wandelen kan?
‘Ik zou zo met je willen ruilen…’ voegde ik er nog aan toe.
‘Wil je dood dan?’ vroeg hij met een geschrokken gezicht.
‘Nee ik wil niet dood, maar ik vind het moeilijker om jou te verliezen.’
Hij sloeg zijn armen om me heen, ik zag dat zijn gezicht vertrok van de pijn.
Nog meer tranen stroomden over mijn wangen.
Zachtjes fluisterde hij in mijn oor: ‘Mijn dood stond al vast, en jij hebt nog recht op dromen.
Ooit komt er weer een dag dat wij elkaar weer tegen zullen komen.
Blijf niet de rest van je leven naar onze vriendschap terug verlangen.
En mis je me een keer heel erg,’ zei hij met een nog triester gezicht, ’schrijf dan voor mij een gedicht.
En ik zal er voor je zijn ook al zie je me niet.’

Dat waren zijn laatse woorden toen hij het leven verliet….

(4 x beoordeeld, gemiddelde: 3.5 van de 5)

Blijf vannacht en laat me je vast houden
neem me in je armen en hou mij ook vast
ik had het moeten proberen,
je niet te bezeren

ik had moeten proberen je te laten weten
dat ik er nog steeds voor je ben
voordat ik je liet gaan
en je alleen liet staan

neem nog een keer met mij de dans
ik laat de wereld om jou draaien
neem de kans voor een keer
misschien komt het daarna nooit meer

neem mijn handen en laat me je aanraken
neem mijn hart en en voel dat ik van je hou
ik had het moeten proberen,
wachten op jou

(nog geen beoordelingen)